"ขอให้ได้เจอครูแอน :)"
 
GTH PRESENTS
 
จะเป็นไปได้หรือไม่สำหรับคนสองคน ที่แม้แต่หน้าตาก็ไม่เคยเห็น เสียงก็ไม่เคยได้ยิน ทั้งคู่พบรักกันผ่านสมุดไดอารี่เล่มหนึ่ง มีเพียงแค่ตัวอักษรและลายมือที่แสดงให้เห็นผ่านหมึกปากกาบนหน้ากระดาษที่สามารถสื่อสารความรู้สึกให้แก่กัน นั่นคือเรื่องราวของครูสอง และครูแอน จากภาพยนตร์ไทยปี 2557 ที่แสนน่ารักเรื่องนี้ ฝีมือ GTH เจ้าแห่งหนังรักฟิลกู๊ด คิดถึงวิทยา กับชื่อภาษาอังกฤษ Teacher's Diary หนังที่จะพาเราลอยล่องไปกับความรักในอีกรูปแบบหนึ่งที่สุดแสนจะประทับใจ
 
 
ONCE UPON A TIME
 
เรื่องราวของโชคชะตาที่นำพาให้ครูสอง (บี้) นักกีฬามวยปล้ำชาวเชียงใหม่ที่ผันตัวไปสมัครเป็นคุณครูฝึกสอนเด็กประถมต้องได้ไปสอนที่โรงเรียนแพแห่งหนึ่งในจังหวัดลำพูน ที่โรงเรียนเรือนแพมีเพียงห้องเรียนเดียว มีเด็กนักเรียน 4 คน ต่างอายุกัน ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีไฟฟ้า การกินอยู่ค่อนข้างลำบาก การเดินทางต้องนั่งเรือเท่านั้น
 
วันหนึ่งครูสองได้ค้นพบสมุดไดอารี่ที่ถูกซ่อนไว้ที่ห้องเรียน พบว่าเป็นบันทึกของคุณครูก่อนหน้าที่เคยมาสอนที่นี่ ชื่อว่า ครูแอน (พลอย) เขาได้อ่านความรู้สึกต่างๆ ของครูแอนที่เขียนไว้ ตั้งแต่วันแรกที่เธอได้มาสอนที่นี่เมื่อ 1 ปีที่แล้ว กอปรกับช่วงที่เขาได้ค้นพบความจริงว่า แฟนสาวที่กำลังคบหากันอยู่มีชู้ ครูสองจึงกลายเป็นคนถูกทิ้งในทันที
 
ในบันทึกของครูแอนก็ได้เล่าว่า เธอก็ถูกหนุ่ย (เวียร์) แฟนที่คบกันมา 18 ปีทิ้งเช่นกัน ทำให้เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของคนเหงาที่ต้องมาสอนที่โรงเรียกลางน้ำคนเดียวมันเป็นยังไง แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นห้าว่าครูแอนเป็นอย่างไร เสียงเป็นอย่างไร แต่ทำไมเด็กๆ ถึงได้รักครูแอนมากมายขนาดนั้น แล้วเขาเองก็ชักจะเริ่มเกิดความรู้สึกดีๆ กับคนที่ยังไม่เคยเห็นหน้าเข้าแล้วล่ะสิ...
 
 
A LITTLE TALK
 
หนังเรื่องนี้ผ่านตาข้าเจ้าถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกเพื่อนลากไปดูในโรง แต่ไม่มีเวลาเขียนบล็อกจึงดองมา จำเป็นต้องดูอีกครั้งโดยยืมดีวีดีเพื่อนมาดูเก็บรายละเอียดมา ถือได้ว่าเป็นหนังที่ค่อนข้างสวยงามมากๆ เรื่องหนึ่งในประวัติศาสตร์ชาติหนังไทย ข้าเจ้าได้ไปดูเค้าเปิดตัวหนังเรื่องนี้ที่เมญ่าเชียงใหม่ด้วยล่ะ อวดๆๆ บี้หล่อพลอยสวย ได้เห็นตัวอย่างก่อนคนกรุงเทพซะอีก
 
เรื่องภาพถือว่าโดดเด่นมากๆ นอกจากจะถ่ายทำด้วยอัตราส่วน 2.35:1 แล้ว ภาพยังจัดองค์ประกอบสวยมากอีกต่างหาก หนังที่ภาพสวยมีอยู่ 2 แบบคือ สวยเพราะจัดองค์ประกอบสวย กับสวยเพราะภาพอาร์ต ซึ่งสวยเพราะองค์ประกอบมันจะดีกว่าตรงที่ภาพจะดูสมจริงและเป็นธรรมชาติมากกว่า ทำให้มันต้องเซ็ทยากไปด้วย มีหนังไม่ค่อยกี่เรื่องหรอกที่จะทำภาพสวยได้ประมาณนี้
 
นอกจากนี้ยังมีฉาก Long Take ที่ใหญ่ๆ อีก 2 ฉาก และเป็นฉากสำคัญที่ทำออกมาได้ดีและต่อเนื่องมาก ฉากแรกคือฉากที่พายุซัดโรงเรียน เริ่มตั้งแต่บี้ตื่นนอนมาเพราะน้ำฝนสาดใส่ใบหน้า เด็กมาตามไปช่วยเหลือ บี้เดินไปตามเด็กๆ ให้เข้ามาหลบในห้องเรียน สั่งให้เด็กปิดหน้าต่าง บี้ไปปิดกันสาดที่ผนังอีกข้าง ผนังล้มตึง เด็กๆ วิ่งมากอดบี้แล้วร้องไห้ ท่ามกลางพายุลมและฝน ฉากนี้ยาวหนึ่งนาทีกว่าๆ และเป็นฉากที่สะพรึงมาก
 
อีกฉากคือฉากที่พลอยได้ทราบความจริง เริ่มจากมีผู้หญิงท้องมาเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง พลอยเดินไปตามทางเดินในอาคารเรียน สวนทางกับเวียร์ เวียร์เข้ามาคุย พลอยบอกปัด พาเดินลงบันไดอาคาร เวียร์พยายามจะกล่อม แต่พลอยไม่สนใจ เดินออกมาจากอาคาร เวียร์ยังตามมา พลอยเดินขึ้นรถ ขอโอกาสให้ผมเถอะ เวียร์บอก พลอยสตาร์ทรถ แล้วขับรถออกไป ก่อนจะปล่อยโฮในรถอีกเล็กน้อย ยาวราวๆ สองนาที ถือว่าเป็นฉากที่พีคที่สุดของหนัง
 
 
เพลงประกอบถือว่าดีมาก เพราะได้ หัวลำโพง ริดดิม เจ้าเก่ามาทำเพลงสกอร์ของหนังให้ และเรื่องนี้ก็ทำเพลงได้ดีมากอีกแล้ว เพลงประกอบเพราะจนอยากได้เพลงเดี่ยวๆ มาฟังเลย แต่ก็ไม่มี เค้าไม่ทำเป็นอัลบั้มแงงงงง ส่วนเพลงประกอบ OST ได้ 25 Hours มาทำเพลง ไม่ต่างกัน ให้ ถือว่าเพราะและเนื้อเพลงมีความหมายดี ส่วนตัวข้าเจ้าชอบเวอร์ชั่นเดโมมันมากกว่า เป็นเพลงที่ทำออกมาก่อนแต่ยังไม่ได้ปล่อย (ไปหาฟังได้ ที่นี่ )
 
นักแสดงเล่นดีในระดับหนึ่ง แต่ไม่ค่อยทำให้อินเท่าไหร่ เพราะมองยังไง ครูสองก็คือบี้ ยังไงก็ไม่ใช่ครูสอง ส่วนครูแอนก็คือพลอย แถมยังออกไปทางแตง/จูนในรักแห่งสยามอีกต่างหาก 555 ส่วนเวียร์ที่เล่นหนุ่ม ไม่มีคำบรรยาย เพราะเล่นได้แข็งมาก ไม่มีชีวิตชีวาชนิดที่ว่าครูแอนหาคนแบบนี้มาเป็นแฟนได้ยังไง คือมีดีแค่หน้าหล่อหุ่นล่ำนะ แต่การแสดงนั้นเป็นธรรมชาติมาก (ก้อนหินกับต้นไม้) ส่วนเด็กๆ ในเรื่องน่ารัก เป็นตัวของตัวเอง แต่เสียดายที่บทเด็กๆ ไม่ได้เด่นจนน่าจดจำเท่าไหร่
 
บทหนังมีความสดใหม่ เอาเค้าโครงเรื่องจริง 2 เรื่องมากอปรรวมกัน
1. เรื่องราวของครูสองที่เป็นครูสอนเด็กที่โรงเรียนแพนั้นมีอยู่จริงที่จังหวัดลำพูน ครูสองมีตัวตัวตนจริงๆ
2. เรื่องสมุดไดอารี่มีที่มาจากเพื่อนของเฮียเก้งจิระ